IndeksIndeks  CalendarCalendar  FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  
Koldovstoretz




 

 Kompendium fabularne

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
AutorWiadomość

PisanieKompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:52

Kompendium fabularne

Dołożyliśmy wszelkich starań, aby każda z zawiłości, ciekawostek i odstępstw od znanego większości z Was świata czarodziejów wykreowanego przez Rowling została w miarę jak najdokładniej opisana i wyjaśniona. Stworzone przez nas kompendium gry zawiera najważniejsze wiadomości, jakie powinniście posiadać, aby odnaleźć się w realiach na forum.






Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Czw Mar 31 2016, 22:57, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:52

Sytuacja polityczna w Rosji

Nie podlega wątpliwościom, że najważniejszym wydarzeniem początku lat 90-tych był upadek ZSRR i utworzenie się na jej miejscu wielu nowych suwerennych państw. Proces irredenty zapoczątkowała Estonia, a w jej ślad poszły także inne republiki związkowe. Po nieudolnych rządach Mikhaila Gorbacheva i braku woli władz partyjnych do przeprowadzenia radykalnych reform gospodarczych, pierwszym prezydentem Federacji Rosyjskiej został Boris Yeltsin, który w grudniu w 1991 roku, wspólnie z prezydentami Białorusi i Ukrainy, oficjalnie rozwiązał ZSRR i powołał do życia Wspólnotę Niepodległych Państw. Powstałymi państwami w wyniku likwidacji historycznego państwa socjalistycznego zostały: Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Estonia, Gruzja, Kazachstan, Kirgistan, Łotwa, Litwa, Mołdawia, Rosja, Tadżykistan, Turkmenistan, Ukraina i Uzbekistan. Wiele z nich zdecydowało się jednak kontynuować współpracę w ramach WNP, która oparta była na wspólnej polityce zagranicznej czy też wolnej przestrzeni gospodarczej. Wyjątek stanowiły trzy republiki nadbałtyckie: Estonia, Łotwa i Litwa.
Boris Yeltsin był osobą, która otworzyła kraj na przemiany demokratyczne, jednocześnie wprowadzając zasady wolnego rynku. Początek jego prezydentury zapowiadał się obiecująco, jednak z czasem zaczął tracić poparcie. Sytuacja zmieniła się w 1993 roku, kiedy Rada Najwyższa – organ mugolskiej władzy w Federacji Rosyjskiej – opanowana przez komunistów wypowiedziała posłuszeństwo prezydentowi. Yeltsinowi udało się opanować głosy sprzeciwu i wprowadził nową konstytucję, co dało mu zdecydowanie większe uprawnienia niż wcześniej. To posunięcie umożliwiało mu dokończenie transformacji ustroju gospodarczego i zajęcie się kolejnym problemem, czyli wojną z Czeczenią, z którą wówczas musiała zmierzyć się Rosja.
Społeczeństwo jednak przestało popierać skorumpowaną politykę prowadzoną przez Yeltsina – nie tylko w kwestiach idei prywatyzacji proponowanych przez jego wicepremiera, ale także sposobu prowadzenia działań z Czeczenią. Rosjanie chcieli wyłącznie wolnego handlu, swobody poruszania się i otwartych granic, co skutkowało wszechobecną apatią, wycofywaniem się do strefy prywatnej, wyprowadzaniem się czy posyłaniem do szkół swoich dzieci za granicę. Wszystko to spowodowało, iż w połowie lat 90. Yeltsin miał już zaledwie kilkuprocentowe poparcie narodu. Wiele osób twierdziło, że nie zdecyduje się na wystartowanie w kolejnych wyborach prezydenckich, jednak ostateczny scenariusz okazał się zupełnie inny.
W 1996 roku Boris Yeltsin ponownie został prezydentem, pokonując z niewielką różnicą kandydata komunistów – Gennadya Zyuganova. Stało się to głównie za pomocą dobrze przeprowadzonej kampanii wyborczej, zmiany wizerunkowej, sensownych obietnic i poparcia bogatych oligarchów. Jego podupadanie na zdrowiu spowodowało jednak, że największy wpływ na decyzje głowy narodu aktualnie mają najbliżsi współpracownicy i biznesmeni, czyli tzw. „rodzina kremlowska”. Rosjanie za to wciąż wierzą w poprawę warunków do życia i stabilizację sytuacji państwa na każdej płaszczyźnie. Wydawać by się w końcu mogło, że wszystko powoli w Rosji zaczyna się w uspokajać, choć niektórzy stanowczo uważają, że to dopiero cisza przed burzą.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Kwi 01 2016, 11:54, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:52

Prawo czarodziejskie

Pierwszą i najważniejszą z zasad, bez której magiczne społeczeństwo ległoby w gruzach jest kategoryczny i od lat niezmienny zakaz ujawniania świata magicznego osobom, które czary oraz władających magią winny poznawać wyłącznie za pomocą baśniowych stronic. Ten zakaz, niezależnie od surowości kary, jest od zarania dziejów łamany, co najczęściej skutkuje koniecznością interwencji specjalnych oddziałów Ministerstwa Magii i poważnymi konsekwencjami względem łamiącego tę zasadę przedstawiciela rasy magicznej. Zwłaszcza w ostatnich czasach, gdy Starszyzna wprowadza coraz to wymyślniejsze dekrety, które budzą sprzeciw wśród wielu ludzi.
Inną z istotnych zasad, do której przestrzegania wciąż nie udało się zmusić wszystkich czarodziejów, jest konieczność rejestrowania swoich genetyk w Ministerstwie Magii. Chcąc zachować ład i porządek oraz utrzymać kontrolę nad społeczeństwem, instytucja ta wymaga złożenia podpisu w jednej ze swoich ksiąg od każdej osoby dotkniętej tym specyficznym w swym charakterze błogosławieństwem. Zdaje się jednak, iż obawy wszelkie obawy z tym związane nie są konieczne, gdyż z roku na rok tak szczególnie wyróżnionych osób jest w magicznym świecie coraz mniej. Czynników, które skłaniają tych pragnących zachować swoją genetykę w sekrecie istnieje bardzo wiele i, pomimo działań Ministerstwa Magii, wątpliwym jest, aby w najbliższym czasie udało się liczbę nierejestrowanych przypadków zmniejszyć.
Jeżeli mowa o bezpieczeństwie i porządku – w Rosji od początku XX wieku pilnuje go Magiczna Milicja, na Zachodzie z kolei określana mianem auroratu. Wcześniej znana pod inną nazwą – Gwardii Starszyźnianej – znacząco się rozwinęła i zmieniła swoją rolę, a także pozycję w kraju. Aktualnie są to oddziały wyszkolonych, uzbrojonych w rzadkie umiejętności i przepisy prawa strażnicy, którzy każdego dnia próbują zapobiec wszelkiemu łamaniu prawa czarodziejskiego. Milicjanci nierzadko usiłują znaleźć się ponad zasadami, przez co coraz częściej mówi się, że są instytucją skłonną do korupcji. Strach przed przestępcami i groźnymi czarnoksiężnikami, zwłaszcza po ostatniej ucieczce z Chatangi i buntowniczych głosach Raskolników, jest jednak zdecydowanie silniejszy niż obawa przed przekazanym pod stołem workiem rubli.
Najwyższą władzę w państwie od 1591 roku sprawuje z kolei Starszyzna, potocznie zwana także w niektórych kręgach Radą Czarodziejów czy hegemonami. To przedstawiciele najważniejszych dynastii magicznych, którzy od kilku wieków podejmują najistotniejsze decyzje odnośnie funkcjonowania Rosji. Ich podwykonawcą jest Magiczny Sąd, wchodzący w skład prikazów w Ministerstwa Magii. To on rozstrzyga między podmiotami pozostającymi w sporze, decyduje o przysługujących uprawnieniach i wydaje wyroki w sprawach rosyjskiego społeczeństwa. W szczególnych przypadkach są one rozpatrywane przez Starszyznę – jednak najczęściej to ich członkowie zasiadają w ławach Magicznego Sądu, aby sprawować nad nimi nadzór, stąd też odwoływania od decyzji zwykle są odrzucane, a nawet nierozpatrywane. Na czele tego urzędu stoi Konsul Sądowy, wybierany na sześcioletnią kadencję.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pon Kwi 11 2016, 09:37, w całości zmieniany 5 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:53

System monetarny

W Rosji oficjalną jednostką monetarną jest rubel rosyjski, we własnych odmianach na Białorusi i Naddniestrzu (oficjalnie część Mołdawii). Był już znany od XIII w. w Nowogrodzie Wielkim, gdzie pełnił odpowiednik grzywny srebra. Była to podłużna owalna sztabka o określonym ciężarze, która na środku najczęściej miała niezwykle charakterystyczne nacięcie – w tym miejscu sztabkę przerąbywano (ros. рубить), aby otrzymać jej połowę. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa rubel. Jej specjalną odmianę, czyli rubel magiczny, czarodzieje wprowadzili dopiero na początku XV w. za sprawą Salomona Onegina, młodego bankiera z Moskwy. Jego pozycja przez lata była niezachwiana – jedynie przez moment, czyli w okresie gospodarczego kryzysu w świecie magicznym, Rosjanie używali innej waluty, mianowicie galeonów – waluty rozpowszechnionej głównie w Europie Zachodniej. Był to jednak okres zaledwie kilku lat, po których zdecydowano się powrócić do starej jednostki monetarnej, choć w zmienionej wersji. Od tamtej pory na awersie gości podobizna Piotra Wielkiego, jednego z najpotężniejszych wschodnich czarodziejów, a na rewersie wizerunek patrona bogactw, boga Dażboga. W ten sposób ruble zaczęły nawiązywać do zachodnioeuropejskich walut.
W dzisiejszych czasach rubel magiczny funkcjonuje wyłącznie w postaci złotych monet – o wartości 10, 50, 100 i 500. Dzieli się na srebrne monety o nominałach 1, 5, 10 i 50, które zwane są kopiejkami. Warto pamiętać, że 1 rubel to 100 kopiejek. Jest to waluta obejmująca większość krajów przynależących do bloku słowiańskiego (tj. Ukraina, Białoruś, od niedawna Polska, Czechy, Słowacja i Bułgaria), włączając w to także Kazachstan i Gruzję.

1 rubel – 100 kopiejek

100 rubli – 1 galeon



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Czw Kwi 07 2016, 22:33, w całości zmieniany 4 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:53

Religia a magia

Najpopularniejszym systemem wierzeń i praktyk religijnych wśród czarodziejów na terenach Federacji Rosyjskiej jest rodzimowierstwo, w niektórych kręgach znane także jako słowianowierstwo. Na drugim miejscu za to znajduje się prawosławie powstałe w wyniku rozłamu w chrześcijaństwie z 1054 roku. Najczęściej jej wyznawcami są rodziny brudnokrwiste i związane z mugolami, choć niekiedy zdarzają się w tym przypadku wyjątki.
To religia, która opiera się głównie na tradycjach przedchrześcijańskich, tj. mitologii słowiańskiej i lokalnych zwyczajach Słowian, jednak pewne odłamy czerpią inspiracje również z dorobku pozostałych kultur. Wśród mugoli została wyparta tuż po chrystianizacji i zastąpiona przez prawosławie, lecz w świecie magicznym wiara w tę religię tylko się umocniła. Rodzimowierstwo wzywa do krzewienia rodzimej wiary i propagowania słowiańskiej kultury, budowania wspólnot opartych na wzajemnym zaufaniu, szczerości, prawdzie, honorze i odwadze. Uznaje człowieka nie tylko za część społeczeństwa, ale także przyrody. Jedną z najważniejszych zasad rodzimowierstwa jest: „Czyń co chcesz, bylebyś przy tym nie krzywdził innych”. W przeciwieństwie do innych religii – w rodzimowierstwie nie istnieje grzech, lecz czyny nagannie moralne. Znaczącą różnicą jest także to, iż człowiek ma wpływ w pewnym stopniu na rzeczywistość i świat – może zmieniać siebie i kształtować otoczenie, pod warunkiem, że respektuje prawa natury. Życie pozagrobowe uznawano u Słowian za ciąg dalszy doczesnego – z tego względu na drogę zmarłemu dawano rzeczy dla niego najważniejsze. Ostatecznym celem wędrówki jest święta kraina zwana Nawią.
Jest to religia politeistyczna, na której czele stoi Perun – Bóg Najwyższy, który przyjmuje wg Słowian wiele imion – wraz z małżonką Perperuną; niezwykle popularny jest także kult Białoboha i Czarnoboha, a także Dażboga, Dziewanny tudzież Welesa. Wraz z rodzimowierstwem wiąże się wiele obchodów, a w dzisiejszych czasach obecne są również święta chrześcijańskie, obchodzone przez niemal wszystkich czarodziejów – bez względu na ich wiarę. Do najpopularniejszych z nich należą święto Peruna i dziady.

Bogowie słowiańscy

Białobóg
Chors
Chorzyca
Czarnobóg
Dażbog
Dennica
Jarowit
Jaryło
Dola
Dziewanna
Kupała
Lel i Polel
Łada
Nyja
Mokosz
Marzanna
Perperuna
Perun
Pochwiściel
Prowe
Rod
Rodzanice
Simargł
Strzybóg
Swaróg
Trojan
Weles
Wesna
Żywia

Bóg dobra i szczęścia, brat Czarnoboga.
Bóg księżyca, światłości oraz ciemności, syn Swaroga.
Bogini zdrowia i choroby, córka Chorsa i Marzanny.
Bóg zła i nieszczęścia, brat Białoboga.
Bóg ognia ziemskiego i słońca, dawca bogactw, syn Swaroga.
Bogini zorzy porannej, światła dziennego, córka Swaroga.
Bóstwo wojny, siły i urodzaju, symbol waleczności.
Bóg wiosny, płodności oraz miłości, uosobienie sił młodości.
Bóstwo losu ludzkiego, towarzyszka każdego człowieka.
Bogini życia, opiekunka dzikiej i wolnej przyrody.
Bóg namiętności, miłości i jedności człowieka z przyrodą.
Bracia bliźniacy, bogowie biesiady i zabawy, synowie Łady.
Bogini płodności, wegetacji i piękności, opiekunka łowiectwa.
Bogini świata podziemnego, patronka reinkarnacji.
Matka-Ziemia, bogini wody i pogody.
Bogini śmierci i zimy, uważana przez niektórych za demona.
Bogini sprawiedliwości, deszczu, chmur i grzmotów.
Naczelne bóstwo słowiańskiego panteonu, bóg piorunów.
Bóstwo niepogody, wirów powietrznych, syn Strzyboga.
Bóstwo prawości, przewodzący i ustanawiający prawa świata.
Bóg poczynający, dający żywot, ustanawia prawa rodów.
Trzy boginie losu, wyznaczające przyszłość każdego dziecka.
Bóg ziemi, zboża i żniw, opiekun wszystkich roślin i zwierząt.
Bóg żywiołu powietrza, ojciec wiatrów i zimna.
Bóstwo niebios, ognia ofiarnego i kowalstwa.
Bóg sprawujący pieczę nad niebem, ziemią i podziemiem.
Bóstwo magii, przysięgi, chorób i krainy zmarłych.
Bogini wiosny, młodości i życiowej witalności.
Bogini życia, sił witalnych, mądrości i matka-twórczyni ludzi.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Czw Kwi 07 2016, 22:35, w całości zmieniany 5 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:53

Święta słowiańskie

Zamieszczone poniżej święta to przekrój przez najważniejsze i najciekawsze obrzędy, jakie obchodzone niegdyś były przez Słowian, a które zachowały się po dziś dzień w kulturze czarodziejów zamieszkujących Słowiańszczyznę. Obecnie wiele ze świąt jest niemal zapomnianych, a pamięć o nich zachowała się w tych najmniejszych i nie dotkniętych tak bardzo kulturą masową wioskach i miasteczkach. Najistotniejszym faktem związanym z tymi uroczystymi wydarzeniami, o którym nie należy zapominać, jest to, że początek roku u Słowian zaczyna się Jarymi Godami, czyli w okolicach 21 marca – nie, jak w tradycji mugolskiej, 1 stycznia.


9-15 lutegoTydzień Welesa. Oddawanie czci Welesowi. W tych dniach mężczyźni wywracają kożuchy futrem na wierzch, natomiast czarownicy z szamańskimi umiejętnościami odwiedzają wioski, zaglądając do gospodarstw i odprawiając rytuały mające zapewnić zdrowie zwierząt hodowlanych.
21 lutegoWiosenny Strzybóg. Święto poświęcone bogu wiatrów, obecnie praktykowane jest już jedynie na wsiach i w małych miasteczkach. Zanosi się wówczas modły do Strzyboga oraz przewiduje pogodę na nadchodzącą wiosnę i lato.
26 lutegoNowolecie. Niezwykle ważny dzień dla słowiańskich czarodziejów, wtedy bowiem przypada zakończenie odchodzącego roku. Istotnym elementem jego świętowania jest rytualne palenie woreczków z wszystkimi złymi wspomnieniami z poprzedniego roku.
1 marcaPerepłut. Uważa się, że w nocy z 28 lutego na 1 marca rodzi się nowa woda. Tego dnia, jeszcze przed świtem następuje zbieranie „żywej wody”, koniecznie z trzech źródeł, do celów magicznych oraz symboliczne  spryskiwanie się nią. Po jej zebraniu wskazane jest uświęcenie jej przez żerców.
16 marcaWierzbica, nazywana czasem Pasieką Wiosenna. Oświęca się wierzby – Pradrzewa Wszechświata. Powszechne jest chłostanie gałązką wierzby, gest ten uważany jest za magiczny sposób życzenia zdrowia. Tego dnia zanosi się modły o zdrowie i miododajność pszczół.
21 marcaJare Gody, szerzej znane jako równonoc wiosenna to święto poświęcone narodzinom nowego życia oraz odrodzonym bogom: Jaryle i Rodowi. Tego dnia topi się kukłę Morany, składa modły do Dadźboga i maluje jajka.
26 marcaWielkie Święto Peruna. W tym dniu rozpoczyna się oczekiwanie na pierwszą wiosenną burzę, jeśli jeszcze jej nie było. To także czas składania modłów do Peruna, święcenie ziarna oraz rozpoczęcie zasiewów.
11 kwietniaWodnik Wiosenny. Pierwsze w roku święto ku czci wodników. Wówczas składa się im ofiary z bezbronnych zwierząt (zazwyczaj kur), by nie topiły ludzi oraz ich siedzib.
15 kwietniaŚwięto Jarowita. Bez wątpienia jest to święto mężczyzn – składają Jarowitowi ofiary z kogutów, palą ogniska i rytualnie spryskują je piwem. To czas tańców, pieśni i zabawy, zwieńczony tarzaniem się po ziemi. W obrzędach zakazany jest udział kobiet.
22 kwietniaWielka Mokosz. Święto, w czasie którego młode dziewczęta modlą się do Mokosz, składając jej ofiary z białych kogutów. Dorosłe kobiety śpiewają pieśni, tańczą i urządzają kwieciste korowody.
1 majaŚwięto Wesny. Wyjątkowo radosny czas, podczas którego dziękowano Wesnie za błogosławieństwa, jakimi obdarowała ludzi. W tym dniu wkopuje się w ziemię drzewko udekorowane wstążkami, śpiewa się wiośnianki i tańczy wokół nowej sadzonki. Rozpoczyna się także grę w zielone, polegającą na tym, że dziewczę i chłopiec umawiają się nosić przez cały maj coś zielonego, zaś karą za niedotrzymanie umowy i zapomnienie jest całus.
2-11 majaRusalia lub Rusalny Tydzień. To jedno z najważniejszych świąt obchodzonych w Koldovstoretz. Uczniowie przez cały okres trwania Rusaliów mają wolne, jednocześnie poświęcając ten czas na składanie ofiar rusałkom – chłopcy zawieszają na przybrzeżnych drzewach kawałki płótna, a dziewczęta wiją dla nich wianki, wrzucając je do wody.
11 majaZielnik. Święto bardzo ważne dla zielarzy. To idealny czas na zbiory ziół leczniczych i tych potrzebnych do rytuałów oraz eliksirów, na polach i w lasach spożywa się posiłki, plecie wieńce, a wieczorem przystraja domy zielenią.
15 czerwcaŚwiętowit Letni. Czas zanoszenia modłów do Świętowita o dobre, udane i obfite plony. Bardzo istotne jest wyciszenie się i nie wykonywanie w tym dniu żadnych ciężkich prac.
21-22 czerwcaNoc Kupały – szczyt władzy Jaryły i jej jednoczesny upadek. Wśród mugoli nazywana bywa przesileniem letnim, jest świętem obchodzonym ku czci słońca i ognia i poświęconym bogom Swarożycowi oraz Dadźbogowi. Pali się wówczas ogniska, plecie i puszcza wianki, szuka legendarnego kwiatu paproci, zbiera zioła oraz swata dziewczęta i chłopców.
29 czerwcaWodnik Letni. Drugie ze świąt ofiarowane wodnikom. Tego dnia wskazane jest składanie tym istotom ofiar z pierwszej złowionej ryby, tytoniu oraz piwa, o ile nie chce się zostać przez nich przypadkiem utopionym.
30 czerwcaPogrzeb Jarowita. Spalanie kukły Jarowita w rytualnie stworzonym i poświęconym ognisku. To czas jego odejścia, ponieważ jako bóstwo wiosny i miłości zdążył już wszystko posiać i zapłodnić.
20-27 lipcaTydzień Peruna. Oddawanie czci i wznoszenie modłów do Peruna. W tym czasie świętuje się w dębowych gajach, tańcząc, pijąc, śpiewając i bawiąc do utraty tchu oraz składa ofiary z wieprzowiny, wołowiny i kogutów.
22 lipcaPerunica Letnia. Dzień poświęcony Perunicy – żeńskiemu wcieleniu Peruna. Wznosi się do niej modły i unika prac poza zamkniętymi pomieszczeniami, by nie ściągnąć na siebie jej gniewu.
16 sierpniaŚwięto Leszego, czy – jak nazywany jest w Koldovstoretz – Borowego. Chociaż odbywa się ono w trakcie wakacji, uczniowie chętnie oddają cześć Borowemu, symbolicznie składając mu ofiary z chleba na polanach i w lasach, prosząc o dalszą opiekę i nie plątanie ścieżek.
19 sierpniaLetni Strzybóg. Tak jak wiosną, latem również czci się Strzyboga, dziękując za pomyślność i opiekę. Bardzo ważnym elementem tego święta jest obserwowanie wiatrów, by następnie wróżyć z ich kierunków.
4 wrześniaPerunica Jesienna. Święto, ostatnie w roku, ku czci  błyskawic i gromów, które odchodzą na czas zimy i budzą się ponownie wiosną. Powszechne jest palenie w tym dniu ognisk z gałęzi tarniny, jak również czynienie zamówień od pożaru.
8-9 wrześniaRodzanice. Czas niezwykle ważny dla kobiet – składają wówczas modły do bogiń losu o dobry połóg, zdrowie niemowląt i całej rodziny. To też umowny początek babiego lata.
20 wrześniaJesienny Strzybóg. Dzień ostatnich w roku modłów zanoszonych do Strzyboga o dobrą pogodę. To także czas wróżenia oraz prognozowania pogody na nadchodzącą jesień z kierunków wiatrów.
23 wrześniaDożynki albo równonoc jesienna. Święto plonów poświęcone Perunowi, Dadźbogowi i Swarożycowi oraz zbiorom zbóż zebranym danego roku. Tego dnia dziękuje się bogom za zebrane plony oraz składa modły o lepszy urodzaj w przyszłym roku, wróży przyszłość i organizuje rytualne biesiady.
24 wrześniaŚwięto Domowika. To kolejne z bardzo istotnych świąt dla uczniów Akademii. Składają wtedy Domowikowi ofiary z koguta oraz miseczek owsianki, by go obłaskawić i prosić o dalszą, niezawodną opiekę nad zamkiem, strzegąc porządku oraz pilnując sprowadzonych przez uczniów zwierząt.
26 wrześniaŚwiętowit Jesienny. Święto urodzaju – tego dnia zanosi się modły do Świętowita w jego chramie, składa się ofiary z zebranych plonów i wróży z obrzędowego napoju, odczytując jaka będzie nadchodząca zima.
25 październikaDziady. Prawdopodobnie jeden z najważniejszych dni w ciągu roku, w ponieważ to wtedy duchy zmarłych przodku postanawiają nawiedzić swoje domostwa. Wybredne, złośliwe i kapryśne, muszą zostać odpowiednio ugoszczone, a podczas wyprawianych uczt (koniecznie obfitujących w wiele atrakcji cieszących oko) cały czas musi być poświęcony tylko im.
31 październikaŚwięto Mokosz. Oddawanie czci Mokosz przez kobiety. Obrzęd polega na ofiarowaniu bogini przędziwa oraz płótna. Dopiero następnego dnia kobiety wracają do codziennych obowiązków, rozpoczynając wszelkiego rodzaju domowe roboty od zwyczajnego sprzątania po szycie.
8 listopadaTury. To święto myśliwych i łowców wszelkiego rodzaju, jak również początek sezonu polowań. Składane są wtedy ofiary z pierwszych schwytanych stworzeń i wznoszone modły o dobre polowania.
24 listopadaŚwięto Złotej Baby. Święto to ma dosyć swobodny i wesoły charakter – po całym dniu misternych przygotowań, wieczorem dziewczęta wróżą swój przyszły los, natomiast chłopcy, jaką który będzie miał żonę. To również odpowiedni dzień, by ciężarne kobiety poprosiły o lekki połóg.
30 listopadaŚwięto Goduna. W pewnym stopniu to kontynuacja Święta Złotej Baby: w tym dniu odprawiane są różnorakie wróżby i rytuały, mające powiedzieć, które panny pierwsze wyjdą za mąż. Odpowiedzi uzyskane w ten sposób były jawne, dlatego przez następny rok młodzieńcy starali się o ręce dziewcząt.
6 grudniaSpas Zimowy. To dzień, w którym nadejść ma Zima. Już od dłuższego czasu świat przygotowywał się na jej przyjście – temperatura jest zdecydowanie niższa, spadł już pierwszy śnieg. Przybycie Spasa Zimowego wiąże się z rozdawaniem drobnych upominków mających rozgrzać każdego na cały czas trwania zimy.
21 grudniaKolęda lub przesilenie zimowe.  W tę najdłuższą noc w roku wróży się pomyślność w nadchodzącym roku, spożywa się 13 potraw czy całuje pod jemiołą. Kolędę obchodzi się nieraz aż do 6 stycznia, wówczas przebrane w rytualne szaty grupy obchodzą domy, śpiewając i zbierając zapłatę, zaś wszystko, co uzbierają, palone jest na ofiarnym stosie.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Kwi 01 2016, 12:09, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:53

Znane postacie magiczne


Orest Śmiały – założyciel słynnej Akademii Koldovstoretz, wybitny twórca wielu zaklęć i niezwykle ważny a zarazem potężny czarodziej w świecie magicznym. Urodził się w 1030 roku w Połocku, a zmarł tamże w 1095 roku. Był mnichem, który po jednej ze swoich wizji udał się w podróż, by nauczać młodych czarodziejów magii. Gdy u stóp potężnego Kaukazu niespodziewanie zobaczył żar-ptaka – był to dla niego wyraźny znak, aby założyć w tym miejscu pierwszy ośrodek dla swoich uczniów na Wschodzie. Pozostawił po sobie ogromny dorobek, gdyż to właśnie Orest Śmiały jako pierwszy rozpoczął klasyfikację fauny i flory, spisując wszystko w swoich notatkach, które zostały znalezione prawie kilka wieków później. Pozostawił również po sobie niezwykle cenne, magiczne latopisy, jednak część z nich zaginęła w XVIII wieku.

Eufrozyna Połocka – to księżniczka połocka, święta mniszka prawosławna,  która urodziła się na początku XII wieku w Połocku, a zmarła w 1173 roku w Jerozlimie. W młodości postanowiła udać się do żeńskiego monasteru, by tam złożyć śluby wieczyste. W późniejszym czasie zasłynęła jako oświecona i mądra kobieta, a dzięki jej korespondencji z innymi władcami ze słowiańskich krajów dowiadujemy się o wydarzeniach nie tylko z historii mugolskiej, ale także magicznej. Pozostawiła po sobie wiele skarbów, lecz do najbardziej pożądanych należy zaginiona różdżka Eufrozyny Połockiej. Do dziś nie wiadomo, czy jeszcze istnieje, jednak pewnym jest, że ostatnim znanym jej posiadaczem była sama Agrafena Obłąkana. Od imienia Eufrozyny pochodzi aktualnie nazwa jednej z ważniejszych dzielnic magicznych w Sankt Petersburgu.

Wsiesław Czarodziej – dla mugoli był słynnym księciem połockim i kijowskim, w świecie magicznym z kolei zapisał się jako mężny władca i wojownik, który wygrał wiele czarodziejskich bitew. Urodził się około 1029 roku, a zmarł 14 kwietnia 1101 roku. Swój przydomek zyskał dzięki domniemywaniom prostych ludzi, jakoby urodził się przy pomocy zakazanej magii w czarodziejskim kołtunie. W późniejszych czasach mugole wierzyli, że Wsiesław jest wyjątkowym posiadaczem proroczego daru oraz potrafi się przemieniać w zwierzęta, co w rzeczywistości było prawdą. Dlatego też w dzisiejszych czasach uznawany jest nie tylko za ojca transfiguracji, ale również patrona cieni – nieakceptowanych i wyklętych w magicznym społeczeństwie.

Agrafena Obłąkana – obelżywie nazywana Szaloną Wiedźmą, była najpotężniejszą i najbardziej niebezpieczną czarownicą swoich czasów, a i obecnie trudno w magicznej historii odnaleźć postać równie okrutną. Jej rządy, trwające niemal 150 lat, odcisnęły na społeczeństwie czarodziejskim nieprawdopodobne piętno strachu i ostatecznie zburzyły wyobrażenie oraz pojmowanie rodzimej, starosłowiańskiej magii, czyniąc z niej zagrożenie dla każdego czarodzieja. Jak podają niezliczone źródła, Agrafena swoją długowieczność zawdzięczała kamieniowi filozoficznemu, lecz poszukiwania tego artefaktu po jej obaleniu nie przyniosły zadowalających rezultatów, co osnuwa jeszcze większą tajemnicą postać Szalonej Wiedźmy i jej krwawą działalność.

Piotr I – jeden z najważniejszych i najpoważniejszych czarodziejów w świecie magicznym, który również zapisał się na kartach mugoli jako cesarz Imperium Rosyjskiego. Inicjator znaczących reform na wielu płaszczyznach życia, które do tej pory są obecne na dzisiejszych terenach Rosji. Jego głównym celem było przede wszystkim uczynienie Rusi, pozostającej jeszcze głęboko w średniowieczu, europejskim mocarstwem. To właśnie on – jako przedstawiciel rodu Romanov – postanowił wybudować nad Newą Petersburg, miasto, które od tamtej pory stało się najważniejszym ośrodkiem dla wschodnich czarodziejów. Był jednym z wybitnych absolwentów Akademii Koldovstoretz, o czym w dzisiejszych czasach nie wszyscy pamiętają.

Zoran Lončar – zwany Czerwonym Lisem; nieznanego pochodzenia działacz tajnej organizacji czarodziejskiej, choć nikt nie jest w stanie powiązać go z poczynaniami Raskolników. Nazywają go tak, gdyż sprytem przewyższa niemal każdego detektywa Magicznej Milicji, z uśmiechem stawiając czoła wszelkim zarzutom, których nikt nie jest w stanie udowodnić, pomimo jego otwartego poparcia dla teorii głoszonych przez Raskolników. Uważa się go za medialną twarz tego ugrupowania, nierzadko pojawia się na ważnych wydarzeniach po to, by głosić swoje racje i przekonywać czarodziejów do otworzenia oczu. Często jego pojawienie się wywołuje skandale, które kończą się zamieszkami.

Zinayida Vankhenko – obecna dyrektor Akademii Koldovstoretz, swoją funkcję piastując nieprzerwanie już od dziesięciu lat. Zapisała się na kartach historii jako niezwykle charyzmatyczna kobieta, której podejmowane decyzje względem szkoły przyczyniły się do jej niebywałego rozwoju, tym samym deklasując czołową placówkę magiczną na Słowiańszczyźnie – Insytut Khalante. Urodzona w Kijowie, pochodzi z małego, acz cieszącego się szacunkiem, czystokrwistego rodu. To sześćdziesięcioczteroletnia teoretyk magii, filozof, autorka wielu popularnonaukowych książek, które cieszą się wśród czarodziejskiej społeczności ogromną popularnością. W świecie mugoli uchodzi za pisarkę książek fantasy.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Sob Kwi 09 2016, 03:03, w całości zmieniany 5 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:54

Magiczne media


Awoska – tytuł nie jest przypadkowy, gdyż brzmi dokładnie tak samo jak nazwa popularnej siateczki na zakupy. Pustą łatwo przechować w kieszeni, więc nie nastręcza żadnych problemów, bynajmniej z takiego założenia wyszła Nina Terentiev, aktualnie słynna redaktor naczelna w świecie magicznym, a niegdyś – zwyczajna pani domu. Początkowo czasopismo skupiało się na codziennych sprawach i czynnościach domowych, z czasem przeradzając się w poczytny magazyn pełen soczystych ploteczek o świecie czarodziejów czy artykułów na temat mody i urody. Obowiązkowa pozycja dla każdej czarownicy!

Hostis – nie ulega wątpliwościom, że tygodnik wydawany jest z ramienia redakcji wyraźnie przychylnej Starszyźnie i jej poczynaniom. Bogaty w propagandowe artykuły, często podpisane szlachetnymi nazwiskami dynastii magicznych, skupia się na podtrzymywaniu ducha wieloletnich tradycji czystokrwistych czarodziejów. Krzewi wśród magicznych czytelników wartości braterstwa, pokoju wśród klas społecznych czy wierności jedynej słusznej władzy, tym samym negując coraz częstsze występki zbójeckich Raskolników. Jest przez równie wielu czarodziejów pochwalany, co potępiany. Być może nie bez przyczyny nadano mu właśnie taki, a nie inny tytuł.

Sportovka – to właśnie w tej gazecie można znaleźć najświeższe nowinki ze świata sportu magicznego. Skupiony jest głównie na rosyjskich rozgrywkach quidditcha, jednak na dalszych stronach można odnaleźć także szczegółowe informacje o turniejach dynastycznych, magicznym hokeju, sztukach walki, wyścigach czy tabelach wyników Europejskiej Ligii Quidditcha. Oprócz tego nierzadko zamieszcza się tam wywiady z popularnymi sportowcami oraz organizuje się konkursy i zabawy z nagrodami. Innymi słowy – wszystko, czego potrzebuje maniak sportowy w jednym czasopiśmie.

Novy Mir – coraz popularniejsza i dość wszechstronna gazeta, wydawana przez Feona Lazareva, jednego z bardziej znanych redaktorów w Rosji. W świecie pełnymi magii wszystko tętni życiem, więc aby nie wypaść z obiegu należy nadążać za najnowszymi informacji – to założenie, z którego wyszedł sam założyciel pisma. Wszystkie, zarówno te z rodzimego kraju jak i okolic, poprzez inne państwa Europy, a nawet świata, można znaleźć w jednym, przejrzystym wydaniu. Zestawienia cen ingrediencji na rynku magicznym, zmiany w globalnych Ministerstwach Magii czy najnowsze dekrety wraz z komentarzami specjalistów to tylko nieliczne artykuły, które można znaleźć w Novym Mirze.

Trybun Ludowy – to zbiór najświeższych informacji z Rosji i krajów sąsiadujących, które większość społeczeństwa magicznego poczytuje do porannej kawy przed pracą. Codziennie tysiące orłów niezawodnie dostarcza kończone w wieczornym pośpiechu numery, aby zawierały wszystkie najważniejsze wiadomości. To pismo od kilku lat cieszące się opinią niezawisłego i niezależnego, mającego na celu jedynie rzetelne przekazywanie obiektywnych informacji swoim czytelnikom. Trybun Ludowy cieszy się nie tylko popularnością wśród dorosłych, ale także adeptów Koldovstoretz.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Czw Kwi 07 2016, 22:24, w całości zmieniany 4 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:54

Różdżki – charakterystyka

Różdżki to nieodłączna część każdego czarodzieja. Chociaż znane są kultury, w których przedmioty te nie są wykorzystywane, bądź wręcz przeciwnie, traktuje się je z wyjątkową czcią, to na Słowiańszczyźnie sprawa przedstawia się w prostu sposób. Różdżka to narzędzie, które umożliwia używanie czarów. Nic więcej. Nie przypisuje się im mitycznych właściwości. Twierdzenia, jakoby te przedmioty posiadały własną świadomość czy charakter, traktowane jest jako bardzo zabawny żart. Na głosicieli takich tez spogląda się z przymrużeniem oka, a zbytnie ostawanie przy niedorzecznych pomysłach może wzbudzić zainteresowanie magomedyków specjalizujących się w chorobach psychicznych. Unia Słowiańska posiada bardzo restrykcyjne przepisy dotyczące wytwarzania, jak i sprzedawania różdżek. Nie powinno nikogo dziwić to, że takie prawo posiada wyłącznie jedna z dynastii należących do Starszyzny. Ród Wrońskich około stu lat temu zrewolucjonizował rynek, ustanawiając standardy, które utrzymują się do dnia dzisiejszego. Dotyczy to materiałów, z jakich wytwarzane są te niezwykłe narzędzia czy sposobu ich wykonywania, a skończywszy na dystrybucji. W porównaniu do Zachodu, na ziemiach Unii nie wytwarza się różdżek na zaś. Wszelkie elementy takie jak rdzeń, drewno, długość, kształt, wytrzymałość, ustalane są przed wykonaniem finalnego produktu, co skutkuje powstaniem narzędzia idealnie dopasowanego do danego czarodzieja. Nowe przepisy zapoczątkowały erę schludnych, "dżentelmeńskich" różdżek, kończą z przestarzałymi modelami. Kostury zostały odstawione do lamusa, tak samo skończyło się z przydużymi laskami, których ni jak dało się schować w kieszeń eleganckiej szaty. Ujednolicono zatem ich długość, przez co różdżki nie mogą liczyć ponad dwudziestu cali, ani nigdy nie przekraczają minimalnych siedmiu cali. Cal rosyjski wynosi w przybliżeniu 2,54 centymetra. Również drewno nie wybierane jest z przypadku, bowiem ten niezwykły przedmiot wykonuje się jedynie z drzew czy krzewów, które obdarzone zostały błogosławieństwem któregoś z prastarych bogów. Uważa się, iż inne rośliny nie posiadają wystarczającej mocy, aby sprostać zadaniom, przed którymi stawiane są różdżki.


Drewno na różdżki



BiałodrzewSłynie z uległego drewna, które z łatwością poddaje się sprawnej ręce rzeźbiarza. Jest to zasługą błogosławieństwa Roda, ustawodawcy praw rodzinnych, dawcy życia. Stąd też niezwykła płodność drzewa, a ilości pyłku oraz nasion, wytwarzanych przez tę roślinę, sięgają milionów. Czary związane z życiem to swoisty konik tego drewna, nieważne czy to uzdrowiciel, czy zielarz, a nawet hodowca magicznych stworzeń.
BrzostPosiada tajemnicze właściwości, niczym pani ludzkich losów, bogini Dola. Drewno z tego drzewa jest pełne sprzeczności. Z jednej strony potrafi być bardzo twarde i wytrzymałe, a po odpowiednim podejściu staje się sprężyste oraz giętkie. Idealnie nadaje się do subtelnych czarów związanych z życiem codziennym.
BrzozaNic dziwnego, że święte drzewo matki-twórczyni rodzaju ludzkiego, Żywi, ma tak wiele zastosowań. Od licznych właściwości medycznych, po odstraszanie nieprzychylnych duchów i złowieszczych uroków. Pomaga również w wielu czynnościach dnia codziennego, od garbowania, zabijania bakterii, aż po produkcję węgla drzewnego. Zapewnia nawet pożywienie. Do dnia dzisiejszego, każda kołyska młodego czarodzieja wykonywana jest z tego drewna. Dar Żywi przenosi się również na różdżki, które chętnie wspierają najzwyklejsze, nieszkodliwe zaklęcia.
BukObdarzony wspaniałą mocą Rodzanic, trzech bogiń losu. Drzewo to symbolizuje cierpliwość, nowe życie. Słowianie uważali, że odstrasza złe moce oraz bestie, a inni sądzili wręcz przeciwnie, przypisując mu mroczne właściwości. Jak widać, przeznaczenie nie jest jasne, tak samo jak symbolika tego drzewa. Zawsze idealnie dopasowuje się do swego właściciela, niezależnie od ścieżki, którą postanowił obrać w swym życiu.
CisZnany ze swych sprzeczności, wykorzystywany ze względu na lecznicze oraz trujące właściwości. Święte drzewo Chorzycy, bogini zarówno zdrowia i choroby. Odzwierciedla naturę swej pani, idealnie nadając się do uzdrawiania jak przeklinania.
DąbZnany jest jako święte drzewo naczelnego boga, Peruna. Potężne, niezachwiane, odwieczne. Boski dar wzmacnia jego drewno, sprawiając że każde zaklęcie związane z czystą energią, szczególnie elektryczną, staje się równie potężne, niczym on sam.
FigowiecNie do końca wiadome jest, jakim cudem drzewo to dostąpiło zaszczytu bycia wybranym przez słowiańskiego boga, Kupałę. Dopatruje się w tym udziału rodu Dolohov, którzy po dziś dzień uprawiają te rośliny w swoich oranżeriach. Właściwości figi dobrze znane są w całym magicznym świecie, za sprawą boga namiętności stały się potężnym afrodyzjakiem. Drewno figowca idealnie nadaje się dla każdego alchemika.
GrabZnane ze swojej niezwykłej twardości oraz wielkiej trudności w obróbce, którą uzyskał dzięki mocy Perperuny, niewzruszonej bogini sprawiedliwości. Prawość w nim zawarta pozostaje sprzeczna z niegodziwością, dlatego też świetnie współgra z wszelkimi czarami o charakterze obronnym.
GruszaTo drzewo głównie znane z jego czerwonej barwy, która od razu przywodzi na myśl posokę, płynącą strumieniami na każdej wojnie. Święte drzewo Jarowita, walecznego pana wszelkich wojów. Twarde, niedające się zgiąć, dokładnie takie, jak prawdziwy wojownik, którego wybiera na swego właściciela.
JarzębinaŚwięte drzewo bogini Łady, idealnie ukazujące jej piękno, poprzez swe długo utrzymujące się owoce. Nie tylko cieszą oko, ale i przez wieki służyły za przynętę, wykorzystywaną przez myśliwych, bowiem jest to jeden z ulubionych pokarmów dzikich zwierząt. Dla ludzi trujące, lecz po przetworzeniu tracą szkodliwe właściwość oraz gorzkawy posmak. Drewno odzwierciedla te wartości, wzmacniając czary lecznice, jak i te zdolne zranić.
JaworNiczym dziwnym nie jest, że w tym drzewie płynie moc Białoboga, która przecież odznacza je najjaśniejszą, nieskazitelnie białą barwą. Wypełnione dobrocią, niezdolne jest do pośredniczenia jakiejkolwiek mrocznej magii. Za to świetnie wspomaga czary służące do zwalczania jej.
JesionŚwięte drzewo boga wiosny Jaryły, które od wieków czczone jest przez magicznych rodzimowierców. Znane ze swej płodności, gatunek rozprzestrzeniony niemal w całej Europie. Obdarzone potężną siłą życiową, wspomaga każdego czarodzieja w uprawianiu magii naturalnej oraz lecznictwie.
Jodła syberyjskaZasłynęło z tego, że nie przepada za ciepłymi klimatami, przesadzone nie przyjmuje się, a nawet jeśli to żyje krótko i źle rośnie. Uwielbia za to mroźne klimaty, gdzie jego zasięg jest największy ze swego rodzaju. Zawdzięcza to mocy Strzyboga, który siłą chłodnych wiatrów rozprzestrzenia swój święty symbol. Chętnie wspomaga każdego, kto odznacza się fizyczną wytrzymałością.
Kosa olchaRośnie wyłącznie w wysokich partiach gór, zwykle nie odwiedzanych przez rodzaj ludzki. Uwielbia tereny niedostępne, takie jak Kamczatka. Z polecenia boga Simargła, spełnia ważna rolę, zapobiegając erozji ziemi oraz powstawaniu lawin, które mogłyby uszkodzić jego ukochane pola, znajdujące się w pobliżu gór. Świetnie sprawdza się w czarach defensywnych.
LeszczynaŚwięte drzewo boga prawa, Prowe, którego dziedzina dotyczy całego świata. Z leszczyny często wytwarzano węgiel rysunkowy, przy pomocy którego spisywano uchwalane kodeksy prawne. Dzięki giętkości tego drewna, idealnie nadawało się ono do wyrabiania z niego lasek czy biczy, którymi tak dobrze każe się zbrodniarzy. Gibkie, uginające się, lecz ciężko je złamać, zupełnie jak uroki, do których świetnie się nadaje.
LimbaDrzewo idealne w obróbce, co jest kwintesencją mocy jej patrona, zmiennego niczym księżyc, który przechodzi liczne fazy. Niestałego niczym równowaga, między światłem, a ciemnością. Dar Chorsa sprawił, że różdżki z limby idealnie nadają się do magii kreatywnej. Za partnerów chętnie wybierają artystów wszelakiej maści. Szczególnie tych, którzy nie boją się rzucać wyzwań narzuconym formom.
LimkaWytrzymałe drzewo, które świetnie znosi mrozy czy wielodniowe podtopienia, a i inne, szkodliwe warunki nie są mu straszne. Dar Swaroga okazał się potężny, jego święte drzewo nie lęka się niczego, a jego drewno nie ulega nawet kowalskim piecom. Idealne dla niezłomnych rzemieślników, którzy nie boją się wysiłku związanego z ciężką pracą.
LipaDrzewo nierozłącznie związane z biesiadami oraz zabawami, a to za sprawą mocy boskich bliźniaków, Lela i Polela. Jest to roślina ceniona ze względu na łatwość w obróbce, co wykorzystywano przy wytwarzaniu wielu, misternych instrumentów. Nie można zapomnieć o przepysznym miodzie pitnym, który dzięki niej powstaje. Na swego pana, często wybiera zdolnego alchemika.
MąkiniaPowiadają, że to drzewo zostało ukochane przez duchy, które chętnie do niego przybywają. Wystarczy jedno muśnięcie, aby srebrnawe liście młodych osobników wysłały zbłąkane dusze do świata podziemnego. Proszek z wysuszonych owoców tego drzewa działa jako świetny środek zaradczy, przeciwko nachalnym zjawom. To wszystko za sprawą mocy Nyji, władczyni zaświatów.
Modrzew syberyjskiPrzepełniony jest potężną mocą boga ognia, Dadźboga, co poskutkowało tym, iż to drzewo praktycznie nie pochłania wilgoci z otoczenia. Perfekcyjnie współgra z każdym zaklęciem związanym z żywiołem swego pana, im bardziej niszczycielskie, tym lepiej.
Olsza czarnaUwielbia wilgotne tereny zarośli nadbrzeżnych i lasów łęgowych, bowiem dzięki mocy Mokosz, bogini wszelkich wód, nie ma najmniejszego problemu z przebywaniem w wodzie. Wspomaga czarodziejów w wszelakich zaklęciach związanych z żywiołem wody czy wpływaniem na stan pogody.
Orzech kaukaskiGatunek drzewa, który najprawdopodobniej powstał z blisko spokrewnionego orzecha włoskiego. W świecie mugoli nie jest znany. Wypełniony jest po brzegi złowieszczą mocą Czarnoboga, który stworzy je jako swój święty symbol, gdy poprzedni został całkowicie wytępiony przez słowiańskich czarodziejów. Współgra z każdym rodzajem klątw, lecz zupełnie nie nadaje się do uzdrawiania.
OsikaMityczne drzewo od zarania dziejów związane ze śmiercią, a tym samym z Marzanną. Istnieje wiele legend dotyczących tej rośliny. Nazywana jest czasami topolą drżącą, co odzwierciedla mroźne usposobienie jej pani. Od wieków osikowe kołki stanowią główny arsenał w walce z wuparami. Różdżki z tego drewna często dzierżą wspaniali okultyści lub osoby mający styczność z duchami.
PaklonBoska moc Trojana zdecydowanie odcisnęła swe piętno na tym drzewie, odznaczając je charakterystycznym trójklapowym rodzajem liści, symbolizującym władzę boga trzech światów. Bardzo wytrzymały, wolno rosnący, lecz nie zwracający uwagi na żadne przeszkody. Różdżki z jego drewna nadają się do każdego rodzaju magii, czym oddają wszechstronność swego stwórcy.
SawinaKrzew potrafiący przetrwać naprawdę ekstremalne warunki. Czarodzieje od wieków się go lękają, bowiem ma liczne, złowieszcze właściwości, a to wszystko za sprawą błogosławieństwa Welesa. Kilka kropel olejku z tej rośliny potrafi zabić człowieka. Silnie trujący, wywołuje ogromny wachlarz najróżniejszych dolegliwości. Na swych panów wybiera czarodziejów potężnych. Nieszczęśnik, który nie zdoła okiełznać różdżki z tego drewna, najpewniej umrze na skutek własnego zaklęcia.
SkrzydłorzechNazwa nie wzięła się od parady, a od boga wirów powietrznych, Pochwiściela. Owoce tego drzewa to po prostu orzechy z małymi skrzydełkami, które uwielbiają tańczyć na wietrze do rytmów wygrywanych przez swego stwórcę. Świetne do czarów gwałtownych, porywistych niczym wiatr, ale za to krótkich w swym działaniu.
SosnaDrzewo nierozłącznie związane z wiosną, a co za tym idzie i z samą Wesną. Przez ludy słowiańskie traktowana z dużym szacunkiem oraz powagą. Przyozdabianie domów wczesną wiosną sosnowymi gałązkami z wplecionymi w nie kwiatami, od wieku przynosi im szczęście. Idealna do transfiguracji, w końcu o tej porze roku wszystko się zmienia.
ŚwierkDzikie drzewo, które potrafi sprostać każdym warunkom, gdzie inne formy życia nie mają szans na przetrwanie. Święty symbol nieskrępowanej, wiecznie wolnej Dziewanny, bogini dzikiej przyrody. Różdżki z jego drewna świetnie sprawdzają się w rękach czarodziejów uwielbiających magię natury.
Wierzba białaKojarzona jest z życiem oraz uzdrawianie, a to dzięki błogosławieństwu bogini światła dziennego, Dennicy. Odzwierciedla życiodajne właściwości światła słonecznego, jak i jego ulotności, rośnie szybko, lecz nie żyje długo, niczym wschodnie lato. Wspomaga każdego uzdrowiciela.



Rdzenie różdżek





Włosie aitwaraNiewybredni, naiwni, mało rozgarnięci.
Pióro alkonosyŁagodni, wrażliwi z natura, artystyczne skłonności, szczególnie wokalne.
Sierść almyLękliwi, odludkowie, źle czujący się w tłumie.
Włos babyŁatwo się przywiązują, uparci, nielubiący zmian.
Włos bannikaSkromni, autokrytyczni, usłużni.
Pióro bazyliszkaTajemniczy, lubiący zwodzić innych.
Pazur bełtaZłośliwi uwielbiających wredne żarty.
Skóra bezkostaŁatwość w zmianie poglądów, elastyczni, szybko dostosowują się do sytuacji.
Wypustka białego l.Niebezpieczni, wredni, lubiący krzywdzić bez powodu.
Róg biesaNieszczęśliwi, obdarzeni straszliwym pechem.
Skóra biesaNiezrozumieni, źle odbierani przez otoczenie, wrażliwi.
Pył b. ognikaSprytni, dziecinni, uwielbiający psikusy.
Pancerz błotniakaDwulicowi, niepozorni, złośliwi, chowający urazę.
Sierść bucaLeniwi, wygodniccy.
Pióro bukiOschli, nieufni, dobrzy, przywiązani do przyjaciół.
Włos boginkiSadystyczni, zakłamani, odrażający.
Włos bogunkiZmienni, niezdecydowani, pełni sprzeczności i skrajności.
Włos brzeginiŁagodni, kobiecy, mili, znający swoją wartość, nieco interesowni.
Sierść bzionkaDumni, dobrzy, uczynni.
Kieł chochlikaOpieszali, drażliwi, drastyczni w działaniach.
Róg czartaTemperamentni, niebezpieczni, agresywni, lubiący szkodzić.
Błona ćmukaWyjątkowo głupi, niepoważni, roztargnieni.
Ogonek ćmuchaGnuśni, leniwi, guzdralscy, flegmatyczni, inercyjni.
Włos dzikiegoSkryci, tajemniczy, ale zdolni do wielkiej agresji.
Pióro chowańcaPomocni, mało asertywni, bardzo skromni i wstydliwi.
Jad dziewiątka Wredni, o ciętym języku, drażliwi.
Włos dziwożonyAgresywni, mający problemy z gniewem.
Sierść gnieciuchaBezczelni, lekkomyślni, samolubni.
Pióro gryfaZadufani w sobie, obraźliwi, pyszni.
Róg jaroszkaWybredni, przyjacielscy, dziecinni, życzliwi.
Skóra julkaDyskretni, wstydliwi, urokliwi, nieśmiali, jednak interesowni.
Wąs klabaternikaNieustraszeni, odpowiedzialni, sprawiedliwi.
Pióro kłobukaOszuści, wredni, egoistyczni, wulgarni.
Ozór kocmołuchaZdradzieccy, sprytni, samolubni, pazerni.
Łuska k. wężyDojrzali, mądrzy, odznaczający się doświadczeniem życiowym.
Sierść lichaDziecinni, uparci, uwielbiają psoty.
Skóra łapiduchaNieznający umiaru, zapatrzeni w jedną rzecz, przesadzający.
Włos majkiSzaleni, nieodpowiedzialni, obłąkani, żywiołowi, ekstrawaganccy.
Łuska m. żmijaŁagodni, czuli, delikatni, sympatyczni.
Sierść mruckaŻyczliwi, wygodniccy, uwielbiający spokój.
Ogon nocnicy Lubiący narzekać, drażliwi, niecierpliwi.
Włos nocnicyZłośliwi, małostkowi, niecierpliwi.
Śluz płannikaNiestali w uczuciach, niezdecydowani, zmienni, co do poglądów.
Włos południcyStęsknieni, niepogodzeni ze swoim losem, pamiętliwi.
Kieł porońcaZawistni, uparci, groźni, bezlitośni.
Włos rusałkiWybuchowi, żywiołowi, uwodzicielscy, bezwzględni.
Łuska rybiego k.Opiekuńczy, dojrzali, można na nich polegać.
Śluz rybiego k.Troskliwi, współczujący, świetni w uzdrawianiu.
Ość rybiego k.Nadopiekuńczy, zaborczy, o wybujałym ego i mrocznej naturze.
Pióro sirinyZwodniczy, uwielbiający kusić, lubieżni.
Sierść smędyNieufni, zamknięci w sobie, wierni przyjaciele.
Łuska smokaZawadiacy, zuchwali, waleczni.
Pył kości smokaNieprzewidywalni, niebezpieczni, temperamentni.
Serce smokaPotężni, niezłomni, nieustraszeni, pyszni do granic możliwości.
Pióro strzygiNiebezpieczni, nieprzewidywalni, skryci.
Sierść stukaczaWygadani, pyskaci, uparci.
Kieł szarleja Pomysłowi, sprytni, kreatywni.
Szpon szarlejaPrzebiegli, chytrzy, bezwzględni.
Macka świetlaPrzyjacielscy, pomocni, dobroduszni.
Włos wiłyKapryśni, niestabilni, skrajni w działaniach, energiczni.
Łuska zmijaPotężni, uzdolnieni, dumni, nieustraszeni
Pióro zmijaPyszni, chłodni, obojętni, zapatrzeni w siebie.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Czw Kwi 14 2016, 18:50, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:54

Moda w świecie czarodziejów

Lata dziewięćdziesiąte to przełomowy moment, w którym nowe trendy przedostają się do Federacji Rosyjskiej wraz z wejściem na rynek moskiewski czy petersburski wielu firm i sklepów zagranicznych. Choć konserwatywny świat czarodziejów wciąż jest nieco sceptycznie nastawiony do jakichkolwiek zmian w ubiorze, to nie można powiedzieć tego samego o mugolskich projektantach, którzy z ogromną chęcią czerpią napływające inspiracje z krajów zachodnich, łącząc je w ciekawy i spójny sposób z kulturą wschodnią. Mimo wrażenia nadmiarowości i przesady, mówi się, że to okres swego rodzaju „oddechu” po pełnych przepychu i szaleństwa latach osiemdziesiątych.
Czarodzieje jednak pozostali wierni długoletnim tradycjom, tym samym pokazując zupełnie inne oblicze rosyjskiej mody. Nie brakuje pełnych przepychu sukni nawiązujących do caratu, finezyjnych kapeluszy, czapek z rysi i eleganckich futer. A wszystko pełne słowiańskich, tradycyjnych akcentów i ornamentów, w imię zasady – im więcej, tym wyższa pozycja w hierarchii społecznej, którą starsi czarodzieje lubią podkreślać na każdym kroku. Rosjanki lubują się w drogiej biżuterii, poczynając od delikatnych pereł, poprzez klejnoty czy diamenty. Cygańska czerwień, złoto, czerń i brązy to ostatnimi czasy najbardziej dominujące kolory w damskiej garderobie. Kobieta silna i niezależna – taką jest właśnie caryca końca XX wieku. Mężczyźni za to noszą się nieco skromniej, choć również z klasą. Czarne spodnie, zdobione białe koszule, kaszmirowe swetry czy oficerki. Z racji chłodnego klimatu niezwykle popularne są także szaty podszywane grubym materiałem, a klasyczne tiary zostały zastąpione przez futrzane czapki. Aktualnie niektóre elementy mugolskie przenikają do świata czarodziejów – szczególnie wśród młodych ludzi ze znacznie biedniejszych i mniej konserwatywnych rodzin. którzy coraz częściej patrzą na nowe trendy przychylnym okiem. Do najpopularniejszych projektantów należą aktualnie takie osobistości jak: Miroslava Verloshka, Gosha Duma, Jurij Kuroslav czy Anya i Misha Zakharenko. Wschodni kreatorzy mody nie mogą jednak pochwalić się jeszcze popularnością na Zachodzie, głównie ze względu na specyfikę carskiego przepychu.
Za to wśród mugolskiej młodzieży coraz większą aprobatę zyskuje styl grunge – skórzane kurtki, białe t-shirty ściągane w talii paskiem bądź noszone na luźno, lekko poszarpane czy zwężane ku dołowi spodnie. Warto przy tym też wspomnieć o koszulach w klasyczną kratę, kożuchach czy dżinsowych katanach, które są nieodłącznym elementem garderoby młodych mężczyzn. Do tego sportowe obuwie lub ciężkie buty zwane sztybletami – w zależności od potrzeb i wymagań użytkownika. W modzie jednak wciąż widać wyraźne ślady ubiegłych lat – w obiegu nieustannie pozostają marynarki i żakiety z poduszkami wszytymi „w ramiona” czy folklorystyczne akcenty obecne w wielu akcesoriach. Powoli odchodzi się z kolei od świecącej i plastikowej biżuterii na rzecz srebra i złota, które stają się wyznacznikiem luksusu – nie od dziś w końcu wiadomo, że Rosjanie lubią ostentacyjnie demonstrować swoje bogactwo. Ostatnimi czasy również popularność zyskują chustki na głowę czy apaszki w kwieciste wzory, długie spódnice, szyfonowe koszule, obcisłe golfy i dżinsowe spodnie z wysokim stanem. Kobiety upodobały sobie także masywne buty, o ogromnym obcasie i grubej podeszwie, a z czasem i do łask wróciły botki z zamszu czy klasyczne zimowe kozaki. U starszych ludzi z kolei można zauważyć większą elegancję – choć w opinii niektórych raczej ignorancję i przywiązanie do  mody sprzed kilku lat – stąd też u nich znacznie mniejsze zainteresowanie ekstrawaganckimi trendami z krajów zachodnich.
To także okres, w którym po raz pierwszy od wielu lat modny staje się naturalny, dziewczęcy i świeży wygląd, gdyż w Rosji zawsze mówiło się, że kobiety powinny się mocno i bogato malować. Stąd też ogromną furorę robią beże i brązy, które mają podkreślać kształt twarzy, delikatnie pomalowane rzęsy czy usta pokryte cielistą bądź – dla kontrastu – krwistoczerwoną szminką, która ostatnimi czasy stała się wśród młodych Rosjanek niezwykle popularna.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Czw Kwi 07 2016, 02:00, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:54

Magiczne środki transportu

Kolej Transsyberyjska – to sieć linii kolejowych głównie w azjatyckiej części Rosji, która została wybudowana w latach 1891-1916. Dzięki porozumieniu Starszyzny z wtajemniczonymi władzami mugolskimi kilka lat później powstały specjalne linie, przedziały i perony oddane na użytek czarodziejów. Nie jest to najszybszy środek transportu, jednak dziewicze krajobrazy zza pociągowych szyb z pewnością wynagradzają czasochłonne podróże po rozległej Rosji.

Latające dywany – to dywany, które mają magiczną moc latania i służą jako środek transportu. Choć niegdyś zostały spopularyzowane za sprawą opowieści o Baba Jadze i jej darach dla Ivana Glupca, to na wiele lat społeczeństwo o nich zapomniało. Dopiero od kilku lat młodzi czarodzieje ponownie upodobali sobie latające dywany – zwłaszcza że można na nich osiągnąć zawrotne prędkości, są poręczne i mogą się zmieniać w niewielkie przedmioty.

Marszrutka – aktualnie jeden z najpopularniejszych magicznych transportów ostatnich lat, umiłowany zwłaszcza przez młodych czarodziejów lubiących podróżować po nieznanych terenach. To nic innego jak kilkuosobowa taksówka magiczna poruszająca się po ustalonej marszrucie, czyli trasie. Ogromnym plusem jest to, że pojazd zatrzymuje się na każde żądanie pasażera, a dodatkowo za niewielką cenę można dojechać niemal w każdy zakątek Rosji.

Miotły – pierwszy środek lokomocji, z którym czarodzieje mają styczność już od najmłodszych lat, szczególnie w okresie nauki w magicznej placówce. W obecnych czasach robi się jednak coraz mniej popularny, zostając tym samym zastąpionym przez inne pojazdy. Mimo to przemysł mioteł wciąż się rozwija, a do najpopularniejszych modeli należą: Boski Grom, Złote Tornado, Syberyjska Strzała, Poranna Gwiazda i prawdopodobnie najszybszy model w Rosji – Brzask.

Omnibus – magiczny pojazd wieloosobowy, przeważnie kryty, utrzymujący regularną komunikację czarodziejskiego społeczeństwa. Od XVII do XIX wieku konny, a następnie z napędem – głównie zasilany jest przez specjalnie przystosowane do omnibusa eliksiry. Dla mugoli staje się automatycznie niewidoczny, zwykle jednak porusza się po magicznej części Petersburga. Jego mniejszym odpowiednikiem pojazdu zaprzęgowego są fantazyjne faetony.

Sieć Blysk – alternatywa teleportacji, bardzo często używana przez czarodziejów w celu szybkiego przemieszczenia się pomiędzy różnymi miejscami. Nie należy jednak do najprzyjemniejszych środków transportu. Aby skorzystać z sieci Blysk, należy wrzucić do podłączonego z komunikacją kominka świecący pył, wejść w opary dymu i intensywnie pomyśleć nazwę miejsca, do którego ma się zamiar dotrzeć. Jest to słowiański odpowiednik sieci Fiuu.

Teleportacja – niezwykle przydatna i najszybsza metoda podróżowania w czarodziejskim świecie. To umiejętność znikania i pojawiania się w innym miejscu – warto zaznaczyć jednak, że nie wszędzie i nie zawsze, gdyż różne czynniki (np. warunki atmosferyczne) wpływają na przebieg teleportacji. Aby zgłębić jej tajniki i przystąpić do dwutygodniowego kursu oraz końcowego egzaminu w Ministerstwie Magii, w Prikazie Edukacji i Nauki, należy mieć ukończone 18 lat.

Zaczarowane psie zaprzęgi – to bardzo popularny środek transportu na terenach mroźnej Syberii, głównie ze względu na wysoką odporność zwierząt na surowe warunki klimatyczne. Polega na poruszaniu sań bądź wózków po śniegu lub w powietrzu przez zespół kilkunastu psów – ich liczba zależy od wielkości pojazdu, długości trasy oraz pofałdowania terenu. Najczęściej wykorzystywaną rasą w zaczarowanych zaprzęgach są husky syberyjskie.  


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Kwi 01 2016, 12:16, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:54

Choroby czarodziejów

Choroby genetyczne

Jedogonja – choroba genetyczna, której objawy są zauważalne od urodzenia, gdyż chory na jedogonję rodzi się z niewielkimi, pojedynczymi piórami wyrastającymi pod pachami. Schorzenie obrosło w wiele mitów, które przez wieki skutecznie uniemożliwiały odpowiednie leczenie, bowiem uważano je za dar od bogów. Wraz z nastaniem burzy, szczególnie tych letnich, człowiek zapada w głęboką śpiączkę. Obecnie wynaleziono odpowiednie kuracje oraz eliksiry, które zmniejszają częstotliwość występowania objawów, lecz nie wynaleziono ostatecznego lekarstwa. Z wiekiem choroba nasila się, czemu towarzyszy powolne i bolesne wyrastanie piór. Im więcej ich jest, tym śpiączki bywają dłuższe, aż chory nie budzi się wcale.

Jędzowatość – dziedziczna choroba, którą bardzo ciężko rozpoznać wśród czarodziejów. Kiedy już uda się ją zdiagnozować, to niemożliwe jest jej leczenie, można wówczas zapobiec dalszemu rozwojowi. Osoby chorujące jędzowatość to zazwyczaj kobiety – bardzo wysokie i chude. Objawia się poważnymi zaburzeniami odżywiania i pochłanianiem niewyobrażalnej ilości surowego mięsa. W historii świata magicznego znane są przypadki kanibalizmu wywołanego tym schorzeniem. Chorzy wraz z wiekiem tracą zęby, a ich źrenice rozszerzają się, zajmując całą widoczną powierzchnię oczu.

Kurze płucko – schorzenie objawiające się zazwyczaj już we wczesnym dzieciństwie. Głównymi symptomami jest problem z oddychaniem oraz niedotlenienie organizmu, co skutkuje omdleniami czy częstymi słabościami. Nieraz opisywano to uczucie, jakby ktoś zarzucił im worek na głowę i zacisnął sznurkiem na szyi. Niekiedy na ciele pojawiają się siniaki, a chory odnosi wrażenie, jakby ktoś porządnie pobił go kijem. Nie można także przeciążać swojego organizmu, gdyż zbytni wysiłek nasila objawy, co zazwyczaj doprowadza do fatalnych skutków, a czasem nawet do śmierci przez uduszenie.

Łamija – choroba genetyczna, która może objawić się w różnych okresach życia. Objawy są bardzo brutalne i trudno je przeoczyć, a ich losowe pojawianie się zdecydowanie utrudnia leczenie. Symptomem jest łamanie kości, niczym nieuwarunkowane. Atak łamiji może być bardzo szybki bądź wręcz przeciwnie – trwać dniami, powoli łamiąc kości. Zwykle uśpiona długimi tygodniami czy nawet miesiącami choroba, najczęściej daje o sobie znak w najmniej spodziewanym momencie. W Rosji znane są również przypadki śmiertelne, kiedy to kości czaszki chorego dosłownie poszatkowały jego mózg.  

Zmorzyca – choroba przekazywana genetycznie przez matki. Objawia się w okresie dojrzewania, a jej głównymi symptomami jest wieczne zmęczenie, wyczerpanie oraz osłabienie. Chorzy miewają problemy ze snem, a ich skóra jest wiecznie blada. Główną przyczyną tych objawów jest niedobór krwi, spowodowany niską produktywnością organizmu, przez co każda rana, powodująca jej utratę, może okazać się śmiertelna. Dzięki skutecznemu leczeniu śmiertelność wśród chorych jest niska, jednak nie należy zmorzycy lekceważyć.

Zołotucha – po dziś dzień uważa się, że ta choroba została stworzona przez samego boga Welesa, który miał zsyłać ją na krzywoprzysięzców. Choroba może nie uaktywnić się przez całe życie i nie do końca wiadomo, co sprawia, że się aktywuje. Objawia się tzw. wyzłoceniem, czyli z początku delikatną, swędzącą wysypką, która przemienia się, nabierając złotawego koloru. Wraz z zmianą zabarwienia nasila się swędzenie, ostatecznie zmieniając się w niewyobrażalny ból, aż kończy się martwicą. Wysypka pojawia się w losowym miejscu, a czasami potrafi przerzucić się na organy wewnętrzne. Ataki pojawiają się za każdym razem, gdy chory świadomie skłamie bądź złamie dane słowo. Leczenie jest możliwe wyłącznie we wczesnym etapie, kiedy wykwit nie przybrał złotawej barwy. Profilaktycznie zaleca się mówienie prawdy, gdyż nawet najmniejsze kłamstwo może okazać się śmiertelne.  

Choroby zakaźne


Groszopryszczka – niezwykle poważna choroba zakaźna wywoływana przez niektóre grzyby. Jako objawy można uznać intensywnie fioletowe, sporych rozmiarów bąble, które stopniowo pokrywają całe ciało. Późniejsze stadium groszopryszczki wiąże się z utratą głosu, czyli zaatakowaniem przez grzyb okolic strun głosowych. Ważnym krokiem jest odizolowanie chorego, ponieważ choroba potrafi przenosić się bardzo szybko i ciągnąć się nawet miesiącami. W późnym średniowieczu wierzono, iż wyleczenie możliwe jest jedynie wtedy, gdy chory podczas pełni księżyca wejdzie nago do beczki pełnej węgorzy, a następnie przywiąże do chorego gardła ropuszą wątrobę.

Kameleonka Zwykła – to lekka choroba zakaźna, której jednak nie należy ignorować. Najlepiej wyleczyć się od razu, gdyż zaniedbanie może przynieść fatalne skutki, prowadzące do poważniejszego stadium choroby. Charakteryzuje się zmianami barw skóry, nad którymi chory nie panuje – przystosowują się do otoczenia, a powieki zrastają się, pozostawiając jedynie małe otwory dla źrenic. Kameleonka przebiega bezboleśnie, ale jest niewygodna ze względu na zmiany wokół oczu utrudniające poprawne widzenie. Dodatkowo powszechnie jest uznawana za wstydliwą, ponieważ chorzy, gdziekolwiek się pojawią zazwyczaj wywołują salwy śmiechu. Długo sądzono, że Kameleonką zarazić się można podczas pobytu na kamiennych plażach, co okazało się prawdą po części – prawdziwym źródłem choroby są jaszczurki przemieszczające się pomiędzy szczelinami w kamieniach.

Kameleonka Przewlekła – o wiele poważniejsza odmiana choroby i o wiele bardziej niebezpieczna, wywołana przez nieleczenie Kameleonki Zwykłej lub przez zakażenie spowodowane zbyt dużą ilością czasu spędzonego pomiędzy gadami łuskonośnymi. Nie przebiega bezboleśnie, oprócz zmiany barw skóry i powiek, pojawiają się z czasem inne symptomy, jak wydłużający się język (którego chory nie może używać; język ten zwisa spomiędzy warg, nie mieszcząc się w jamie ustnej), zrastanie się palców, wyrastanie ogona czy zmiana kształtu czaszki i wyłaniające się na głowie rogowe narośla. Jedyną różnicą w sposobie widzenia jest to, że zrośnięte powieki przy gałkach ocznych umożliwiają patrzenie jednocześnie w różne strony. Całości zmian towarzyszy bardzo uciążliwy ból, a nieleczona Kameleonka może prowadzić do całkowitej zmiany w ogromnego jaszczura i zatracenia cech ludzkich.

Mózgowa groszopryszczka – groźniejsza od zwykłej groszopryszczki, odmiana zakażenia grzybiczego. Powoduje zamieszanie i zaburzenia pamięci. Nieleczona postępuje mogąc doprowadzić do śmierci pacjenta. U młodych czarodziejów wczesne symptomy kojarzone są z nadmiernym stresem, u starszych – z wiekiem. W zależności od pacjenta, choroba ta może przyjmować różną siłę i dotykać odmiennych partii pamięci. Jedni nie pamiętają zdarzeń sprzed ledwie pięciu minut, inni z kolei nie są w stanie przypomnieć sobie dzieciństwa.

Napływka – choroba wirusowa spowodowana wyziębieniem organizmu. Najczęściej charakteryzuje się zaczerwienieniem nosa, a także zasinieniem oczu oraz ust. Typowe jest gwałtowne zmienianie temperatury ciała z irracjonalnych stopni poniżej normy, po te bestialsko parzące każdego, kto pokusi się na jakikolwiek fizyczny kontakt z chorym. W początkowym stadium można ją leczyć starymi, domowymi sposobami – najskuteczniejsze są napary z ziół i reakcja na unormowanie temperatury ciała.

Smocza ospa – jedna z najbardziej znanych, groźnych chorób zakaźnych, która w skrajnych i długo nieleczonych przypadkach może okazać się nawet śmiertelna. Przeniesiona została na ludzi ze żmijozębów peruwiańskich, prawdopodobnie stąd zielonkawe zabarwienie skóry u chorego. Prócz znaczącej zmiany koloru, chory na smoczą ospę borykać musi się z bolesną wysypką pokrywającą całe ciało. W lżejszych przypadkach występuje tylko zielono-fioletowa wysypka między palcami; zdarza się także, że zakażony kicha iskrami. Szybka reakcja jest w stanie wyeliminować chorobę już w ciągu kilku dni.

Syndrom Kupały – pieszczotliwie nazywana przez niektórych czarodziejów „kupałką”. Wstydliwa choroba weneryczna, która charakteryzuje się natarczywym paleniem w okolicach intymnych, kojarzącym się z poparzeniami przez pokrzywę. Po dniu irytującego pieczenia następuje okres barwienia na jasnofioletowy kolor wszystkiego, co ma styczność z genitaliami zakażonego. W średniowieczu choroba ta była najlepszym sposobem na sprawdzenie wierności żony lub męża. Najskuteczniejszym lekarstwem są głównie maści z naturalnych składników.

Znikanie epidemiczne
– jedna z najbardziej tajemniczych chorób w świecie magicznym, o której niewiele wiadomo z wyjątkiem tego, że można się nią zarazić. Jak sama nazwa mówi, cechuje się stopniowym, powolnym znikaniem części ciała. W dzisiejszych czasach rzadko kiedy zdarza się, że chory znika na dobre, jednakże i takie przypadki miały miejsce w historii magicznej – ostatni taki przypadek w Rosji miał miejsce na początku XX wieku. Odpowiednio leczona i kontrolowana ustępuje, ostatecznie nie pozostawiając po sobie żadnych śladów.

Zwietrzenie – uciążliwa, lecz krótkotrwała choroba, którą można nabyć zimą. Objawy ujawniają się w nocy po wcześniejszym wychłodzeniu ciała – wówczas podczas snu wszystkie kończyny zmieniają swoje położenie. Chory często nie ma możliwości normalnego poruszania się, dlatego szczęściem jest wtedy posiadanie kogoś u boku. Ciało można przywrócić do normalnego stanu za pomocą zaklęć leczniczych i transmutacyjnych, dlatego ważne jest, by udać się do uzdrowiciela, żeby mieć pewność, że wszystko będzie tak, jak przed wirusem.


Choroby inne


Rozszczepienie – oddzielenie dowolnych części ciała podczas teleportacji, najczęściej łącznych. Zdarza się to, gdy czarodziej nie jest dobrze przygotowany, a jego wola (zasada ce-wu-en) jest zbyt słaba. Skutki rozszczepienia są bolesne (powstają głębokie i trudne do wyleczenia rany lub kończyny trwale oddzielają się od ciała). Rozczepienie może być niegroźne – utrata włosów lub paznokci, do urazów, które zagrażają życiu czarodzieja np. zatracenie mięśni, która grozi śmiercią przez wykrwawienie, jeśli nie ma szybkiej reakcji osób postronnych. Aby złagodzić ból należy podać eliksir, który leczy kości.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Maj 13 2016, 17:27, w całości zmieniany 4 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:55

Dyscypliny sportowe

Magiczny hokej – poza rozgrywkami quidditcha, jest to najbardziej popularny (zwłaszcza zimą) sport wśród rosyjskich czarodziejów klasy średniej. Od standardowych, mugolskich rozgrywek magiczny odpowiednik hokeja na lodzie różni się przede wszystkim umiejscowieniem – mecze nie odbywają się w zamkniętej hali, ale, jak u samych początków powstania gry, na świeżym powietrzu, na zamarzniętym stawie lub jeziorze. Kolejną, i ostatnią, różnicą jest zastąpienie typowego krążka Srebrnym Talarem, czyli srebrnym dyskiem poruszającym się po całym lodowisku z ogromną szybkością.

Polowania na magiczne stworzenia – chociaż brzmi to bardziej jak typowo wiejskie zabawy, polowania na różnego rodzaju magiczne stworzenia (od aitwarów, przez błotniki, ćmuchy, na jaroszkach wcale nie kończąc) sięgają setek lat wstecz, będąc częścią bogatej, słowiańskiej tradycji czarodziejskiej i naprawdę bardzo poważanym sportem. Nie chodzi jednak o to, by zwierzęta w jakikolwiek sposób uszkodzić, ale by zebrać całe stado lub, jak w przypadku polowania na błotniki, odszukać strzeżone przezeń skarby.

Sztuki walki – uprawiane bardziej jako hobby i sposób poradzenia sobie z agresją, niż jako pełnoprawne konkurencje sportowe, kładą nacisk na rozwój osobowościowo-duchowy. Popularne są głównie wśród młodego pokolenia, zafascynowanego dalekimi wschodnimi sztukami walki i będącego zmęczonym ciągłymi pojedynkami na różdżki. Nie używa się tu właściwie żadnej broni, dozwolony jest jedynie czarodziejski buzdygan z obracającą się głowicą.

Turnieje Dynastii – to najbardziej widowiskowe i prestiżowe wydarzenie sportowe, odbywające się wyłącznie z udziałem członków czarodziejskich rodów – młodzieńców, prezentujących swoje atuty przed rodzinami, znajomymi oraz Starszyzną. Wydarzenie to nie jest w pełni publiczne, głównie dlatego, by zapewnić wszystkim uczestnikom komfort bezpieczeństwa. W trakcie corocznego Turnieju Dynastii rozgrywanych jest kilka konkurencji, większość skupia się jednak na magicznych pojedynkach, czarodziejskim łucznictwie czy kunszcie i pomysłowości w używaniu rodowych czarów i rytuałów.

Wyścigi – są czarodziejską zabawą raczej z rzędu tych ekskluzywnych, na które pozwolić mogą sobie zazwyczaj co bogatsi przedstawiciele społeczeństwa głównie przez dość wysokie koszty zaopatrzenia się i następnie utrzymania wierzchowca. Najbardziej popularnie stały się wyścigi na smokach, gryfach oraz na nosorożcach włochatych (które, wbrew powszechnej opinii, nie wyginęły, lecz zostały ukryte przez czarodziejów). Rozrywką tego samego rzędu, choć bardziej przystępniejszą, są wyścigi psich zaprzęgów.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Kwi 01 2016, 12:05, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:55

Świat muzyki

Rosja połowy lat dziewięćdziesiątych aktualnie przeżywa renesans muzyki rozrywkowej i na scenach największych sal koncertowych nie brakuje ciekawych wykonawców. Wiele grup zdobywa popularność również poza granicami Rosji, przede wszystkim w byłych krajach ZSRR (np. Ukraina, Białoruś, Kazachstan czy Gruzja), ale również w niektórych częściach Europy Zachodniej i na Dalekim Wschodzie. Choć we współczesnej muzyce można odnaleźć wiele inspiracji z różnych państw, to utwory wciąż zachowują swój wschodni, niecodzienny charakter. Co więcej – kultura mugolska niekiedy wzajemnie przenika się z czarodziejską, dlatego też wielu wykonawców z drugiego świata odniosło bez wątpienia duży sukces w świecie magicznym.
Duży wpływ na kształtowanie rosyjskojęzycznej sceny muzycznej o charakterze disco-pop wywarła niemiecka grupa Modern Talking. To właśnie ich płyty jako jedne z niewielu nie były zabronione w byłym ZSRR. Na jej wzór powstało wiele podobnych zespołów, które na stałe zagościły w sercach Rosjan. W końcu lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte to okres boysbandów i romantycznych chłopców, ale nie można zapominać o radzieckich gwiazdach, które wciąż robią furorę – choć najczęściej skandalami na łamach plotkarskich gazet. Młodzi ludzie zaczynają szukać w muzyce własnego odbicia i sensu, szczególnie w tak trudnym okresie, jak kilka lat po upadku ZSRR.
Przykładem klasycznego i tworzącego lekkie utwory w stylu disco zespołu jest Laskovyi Mai (ros. Ласковый май). Ich pierwszym solistą był Yuriy Gurov, jednak z czasem został zastąpiony przez słynnego Yuriya Shatunova, z którym to właśnie grupa odniosła największe sukcesy, wydając piosenkę „Belye Rozy”. Obecnie jednak zespół zakończył działalność, a sam Shatunov rozpoczął karierę solową. Bez wątpienia warto także wspomnieć o bandzie Elektronnyi Malchik (ros. Электронный Мальчик), którzy mieli jasny, sprecyzowany plan, aby wypełnić swoją muzyką całą Federację Rosyjską. Choć zakończyli karierę bardzo szybko, bo już w 1995 roku, to niespełna kilka miesięcy temu niespodziewanie zdecydowali się powrócić na rosyjską scenę muzyczną, przypominając ludziom największy hit o słynnej dziewczynie z Urala.
Gwiazdą estrady wciąż pozostaje Alla Pugacheva (ros. Алла Пугачёва), radziecka i rosyjska piosenkarka i kompozytorka, która nie ma sobie równych. Od początku lat 80. stała się obiektem swoistego kultu, tworząc wiele sławnych piosenek takich jak: „Million Roz”, „Arlekino” czy „Vsio Mogut Koroli”. Wielkim uznaniem także cieszy się zmarła już piosenkarka polskiego pochodzenia – Anna German (ros. Анна Герман) czy Zhanna Bichevskaya (ros. Жанна Бичевская), pieśniarka ludowa, interpretatorka rosyjskich ballad i romansów, a także Masha Rasputina (ros. Маша Распутина) – symbol młodego pokolenia, które po rozpadzie Związku Radzieckiego poszukuje wartości i próbuje odnaleźć się w nowym świecie.
Jeżeli chodzi o gwiazdy muzyki czarodziejskiej – do największych div z pewnością należy Nada Zaharieva (ros. Нада Занарева). Choć piosenkarka pochodzenia ukraińskiego ma zaledwie dwadzieścia osiem lat, to zyskała nieprawdopodobny rozgłos swoimi rzewnymi i lirycznymi utworami, którymi często uświetnia rozmaite przedsięwzięcia w świecie magicznym. W swoim repertuarze ma także mocne rockowe brzmienia, jednakże nie należą one do szczególnie znanych. Jej główną konkurentką bez wątpienia jest wschodząca gwiazda z Petersburga o pseudonimie Bianka (ros. Бьянка). Trzeba jednak przyznać, że jest niezwykle kontrowersyjną kobietą, która lubi być na pierwszych stronach gazet. Przy okazji należy pamiętać o ukraińskim muzyku, jakim jest Vaso Romaniuk (ros. Васо Романиук). Po wydaniu pierwszego albumu w 1995 roku, niespełna kilka miesięcy później otrzymał miano Zasłużonego Magicznego Artysty Federacji Rosyjskiej. Do historii rosyjskiej muzyki przejdzie jednak najprawdopodobniej jako były mąż Bianki. Jedni pisali, że powodem ich rozwodu była nieślubna córka Romaniuka, którą ujawniły media, inni z kolei, że nie uznaje rozwodu z Bianką i nadal chce z nią być.
Prym wśród magicznych zespołów z kolei wiedzie białorusko-rosyjski zespół Krambambula (ros. Крамбамбуля), który powstał z inicjatywy trzech szalonych chłopaków – Maksima, Leopolda i Oleksandra. Ich utwory szybko stały się numerem jeden wśród magicznej braci, a to za sprawą buntowniczych i awangardowych tekstów w połączeniu z dość nowoczesnymi i elektrycznymi dźwiękami. Ich przeciwieństwem jest z kolei zespół Aroshka (ros. Арошка), charakteryzujący się melancholijnymi i nostalgicznymi dźwiękami. Niestety, jak donoszą magiczne media, wokalista zespołu – Kliment Aidov – najprawdopodobniej zaginął, co pogrążyło ich fanów w smutku, a stało się także szansą dla wielu nowych magicznych bandów.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Wto Kwi 05 2016, 23:27, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:55

Literatura rosyjska

„Dom nad wrzosowiskiem” – Nina Osipova musiała uznać, że najlepiej iść za ciosem i po entuzjastycznie przyjętej „Nieznajomej” postanowiła uraczyć swoje czytelniczki kolejną książką, niestety rozczarowując część z nich, nie kontynuując ekscytujących przygód zdolnego milicjanta. Zdziwią się jednak także ci, którzy spodziewali się następnego, nic nie znaczącego romansidła. Chociaż Osipova nie odeszła od gatunku, w którym czuje się najlepiej, to jednak „Dom nad wrzosowiskiem” zadziwia dojrzałością i niebanalną historią o trudach codzienności, porażkach i ciężkiej walce o miłość dwójki starszych czarownic.

„Gdzie jest żar-ptak?” – Gertruda Potocka po raz kolejny udowadnia, z jaką łatwością przychodzi jej pisanie książek dla najmłodszych czarodziejów. Tym razem spod jej pióra wyszła niesamowicie zabawna i jednocześnie bardzo wzruszająca historia o konsekwencjach, jakie nieść za sobą mogą decyzje podejmowane pod wpływem targających nami emocji. Młody czarodziej, chcąc udowodnić rodzicom, jak zdolnym i wartościowym człowiekiem jest, bez słowa wyrusza na poszukiwania tytułowego, niemal mitycznego stworzenia. Wędrując przez okolice Archangielska aż na Syberię, przeżywa pasjonujące przygody i zawiera przyjaźnie, o których na długo nie zapomni.

„Kiedy siriny milkną, a księżyc gaśnie” – hit ostatnich tygodni wśród młodych czarodziejów w Rosji. Po kilkuletniej przerwie Petro Rusakova znów wraca na języki wraz z kolejnym znakomitym thrillerem, tym samym udowadniając, że w tym gatunku nie ma lepszych od niego. Akcja najnowszej powieści Rusakova skupia się na tajemniczych zjawach – dziwacznej mieszance duchów, dementorów i boginów – które tuż przed świtem zaczynają grasować po spokojnym Nowosybirsku, w którym dotychczas największą sensacją były niestworzone plotki rozsiewane przez jedną z mieszkanek. Jak na ironię, to ją pierwszą zaczynają nawiedzać osobliwe istoty wkrótce doprowadzając do tragedii. A na tym wcale się nie kończy akcja powieści.

„Nieznajoma” – królowa magicznego romansu, jak zwykło się nazywać Ninę Osipovą, nie daje o sobie na długo zapomnieć. Z początkiem roku ukazała się jej kolejna powieść skierowana głównie do nastoletnich czarownic. Zagadka enigmatycznego tytułu zostaje rozwiązana już podczas pierwszych zdań powieści, kiedy to dowiadujemy się, że młody, uzdolniony milicjant, by chronić wybrankę swojego serca musi stanąć w szranki z samą spersonifikowaną Śmiercią. Nietrudno domyślić się, że ciąg wydarzeń wciągnie naszego bohatera w niebezpieczny, miłosny trójkąt, którego najniższą ceną będzie życie.

„Różdżką i smokiem” – poradnik Sashy Yakovleva już od ponad pół wieku nie znika z list bestsellerów, przez cały czas utrzymując się w pierwszej dziesiątce najbardziej poczytnych książek według comiesięcznego zestawienia „Trybuna Ludowego”. Ta niewielka objętościowo książeczka zawiera wiele rad odnośnie skutecznego wychowywania swoich pociech na porządnych obywateli, dbania o zachowanie w domu porządku pierwszej klasy czy radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych, jak poskromienie rogogona węgierskiego, gdy nagle wyląduje w ogródku i zacznie plądrować grządki. I chociaż większość ze wskazówek budzi śmiech, nikt nie wyobraża sobie, by w domu nie znalazł się chociaż jeden egzemplarz książki Sashy Yakovleva.

„Szaleństwo wuparzych oczu” – autorstwa Kirila Avdonina nie jest wcale historią mrożącą krew w żyłach, chociaż niejednokrotnie podczas czytania włos może wam się na głowie zjeżyć. Bo choć wupary występują tu jedynie w tytule, a ich czerwone oczy na obrazie, wokół którego skupia się akcja książki, to intryga goni intrygę, a skrupulatnie, wprawną ręką budowane napięcie nie pozwala oderwać się nawet na chwilę od przygód dyrektora moskiewskiego szpitala. Udany debiut tego młodego pisarza to dopiero początek fascynującej serii, która swoich fanów zdobywa już nawet za oceanem.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Kwi 01 2016, 11:53, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:55

Film mugolski i magiczny

Lata 90. to nie najlepszy okres dla kinematografii rosyjskiej, zwłaszcza w świecie mugolskim. Do cięć w dotacjach państwowych przyczyniła się przede wszystkim napięta sytuacja gospodarcza i polityczna kraju, stąd też mówi się, że kino rosyjskie aktualnie musi walczyć o przetrwanie, a swoje lata świetności ma już dawno za sobą. Choć wciąż nieustannie powstaje wiele filmów – są to najczęściej produkcje niskobudżetowe i mało ambitne, ulegające komercjalizacji i amerykańskim wzorcom gatunku sensacyjnego. Początkowo jednak, wraz z rozpadem ideologii i państwa sowieckiego, pojawiła się tzw. czarna seria filmów krytycznych. Niektórzy uważają, że czas złej passy powoli się kończy, a wszystko to za sprawą pojawienia się takich reżyserów jak Nikita Michalkov, który w 1994 r. zdobył Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny „Spaleni słońcem”, Aleksei Balabanov czy Aleksandr Rogozhkin.
W świecie czarodziejów sytuacja kinematografii przedstawia się zgoła odmiennie – filmy zyskują coraz większą popularność, głównie u młodzieży, stąd można zaobserwować wzrost powstawania nowych ośrodków kinowych nie tylko w Petersburgu czy Moskwie, ale także Nowosybirsku i Jekaterynburgu. Z czasem także zmieniła się ich wieloletnia struktura – początkowo projekcje pierwszych filmów magicznych organizowane były wyłącznie dla rosyjskich elit z czystokrwistych rodów w specjalnie przygotowanych do tego miejscach, jednak aktualnie kina przeznaczone są dla ogółu rosyjskiego społeczeństwa. Do największych reżyserów ostatnich lat bez wątpienia należą: Anushka Maksimova, Rodion Savchenko, Konstantin Golubev czy Vadim Darchuk, który niespełna rok temu otrzymał tytuł Zasłużonego Magicznego Artysty Federacji Rosyjskiej za całokształt swojej twórczości.

Tytuł filmu
Guwernantka z Syberii
Reżyser
Damyan Stepanov
Gatunek filmu
Komedia

Bohaterką filmu jest Virhinia, która od ponad dziesięciu lat pracuje w Jekaterynburgu jako gospodyni w rodzinie rosyjskich oligarchów. W tym czasie jej relacja z córką Katyą, którą zostawiła pod opieką rodziny, pozostawia wiele do życzenia, gdyż głównie opiera się na okazjonalnej korespondencji i pocztowym przekazywaniu rubli. W zamian swoje matczyne uczucia przelała na syna chlebodawców, a sama Virhinia wydaje się usatysfakcjonowana aktualną sytuacją. Niespodziewanie jednak do miasta przyjeżdża jej córka, aby zdawać na prestiżowy wydział jednej z magicznych uczelni. Obecność dziewiętnastoletniej dziewczyny zaburza stabilny dotąd układ Virhinii.


Tytuł filmu
Zaczarowana Wołga
Reżyser
Elena Karolova
Gatunek filmu
Dramat magiczny

Pięćdziesięcioletni mężczyzna o imieniu Vadim, właściciel jednej z największych antykwariatów w całej Rosji, pragnie pożegnać swoją zmarłą żonę Helenę i rozrzucić jej prochy w miejscu, gdzie dwadzieścia lat temu spędzili pamiętny miesiąc miodowy. Po drodze spotyka młodego włóczykija – Stepana, fotografa-przyrodnika, z którym ostatecznie odbywa wzruszającą podróż, wspominając swój związek z ukochaną Heleną. Jego opowieść przeplata się z magicznymi wspomnieniami o niecodziennej kulturze, rytuałach i wierzeniach małego, ugrofińskiego ludu, zamieszkującego okolice północnej Wołgi.

Tytuł filmu
Spaleni słońcem
Reżyser
Nikita Mikhailov
Gatunek filmu
Dramat

Sergey Kotov jest bohaterem rewolucji bolszewickiej, który w swoim rodzinnym kraju prowadzi swawolne i beztroskie życie. Przy jego boku czuwa młodsza żona Marusia, sześcioletnia córka Nadia oraz liczni przyjaciele. W tę idylliczną scenerię niespodziewanie wkracza Dymitr, który przed kilkunastoma laty był ukochanym Marusi, jednakże nagle zniknął w bliżej nieokreślonych okolicznościach. Dymitr ożywia u Marusi wspomnienia dawnego romansu, a małą Nadię urzeka muzyką i zabawami. Jednak jego przyjazd nie jest dziełem przypadku, a napięcie między nim a Kotovem powoli rośnie.

Tytuł filmu
Czarownica i mugolka
Reżyser
Katya Voronova
Gatunek filmu
Komedia młodzieżowa

Tatiana to niezwykle bogata czarownica z dobrego i szanowanego rodu, której świat kręci się wokół bogactw, przyjemności i bankietów. Przegrywa jednak zakład ze swoim najbliższym przyjacielem, przez co musi zamienić się na trzy dni życiem z młodą dziewczyną ze wsi spod Lwowa. Zderzenie ze zwykłym światem i ciężką pracą na biednej prowincji okaże się dla niej szokiem. Anna jest za to zupełnym przeciwieństwem Tatiany, nie zna luksusowego życia, a cały swój czas poświęca pomagając rodzicom w gospodarstwie. Czy po kilku dniach w zamku jak w bajce będzie chciała wrócić na spokojną wieś? Czy Tatianie uda się przetrwać i wygrać zakład z przyjacielem?

Tytuł filmu
Ja i trzy strzygi
Reżyser
Kirill Sedláček
Gatunek filmu
Komedia młodzieżowa

Sonya jest nastolatką, która wraz z rodzicami mieszkała w niewielkiej wiosce na południu Białorusi. W jej szesnaste urodziny rodzice oznajmiają jej, że przeprowadzają się do Moskwy, gdzie udaje im się dostać lepszą pracę. Choć dziewczyna z początku nie jest zadowolona z tej decyzji, to w końcu cieszy się, że uda jej się zobaczyć inny świat. Dalszą naukę kontynuuje już w stolicy Rosji, co okazuje się niezbyt przyjemną zmianą, gdyż uczniowie śmieją się z jej wiejskiego pochodzenia. Poznaje dwójkę niezbyt popularnych przyjaciół i szybko zaprzyjaźnia się z nimi. Jednak zaczyna zwracać na nią uwagę również najpopularniejsza dziewczyna w szkole, piękna, wredna i bogata rusałka, Miroslava, która szybko pokazuje naiwnej Sonyi, że to nie jest miejsce dla niej.

Tytuł filmu
Cudze listy
Reżyser
   Ilya Averbakh
Gatunek filmu
Dramat

Zina jest niezwykle pewną siebie i upartą szesnastolatką, która mieszka w niewielkim miasteczku, jakim jest Kaługa. Choć jej wygląd na to nie wskazuje, wydaje się, że swym zachowaniem stara się ona krzywdzić wszystkich wokół siebie. Jej nauczycielka, Vera Ivanova, kobieta delikatna i szlachetna, chce pomóc dziewczynie i zmienić jej ciężki charakter. Zaprasza ją do swojego mieszkania. Po pewnym czasie Zina zaczyna coraz bardziej ingerować w prywatne sprawy nauczycielki. Czyta jej listy od narzeczonego, przepisuje ich fragmenty i wykorzystuje je, by zaimponować koleżankom z klasy. Vera jednak szybko się o tym dowiaduje i nie jest z tego faktu zadowolona.

Tytuł filmu
Milczenie czarnoksiężnika
Reżyser
Elena Karolova
Gatunek filmu
Thriller magiczny

Yelizaveta sama w pustym mieszkaniu obserwuje przez okno przechodniów, którzy gwałtownie chwytają jej rzeczy osobiste wystawione na chodnik. W tym samym momencie zdejmuje swój pierścionek, co jest sygnałem, że decyduje się zostawić za sobą dotychczasowe życie w Kijowie. Niespodziewanie wyjeżdża do Rosji, gdzie przez kilka miesięcy wiedzie samotną egzystencję, włócząc się wśród zimnych i dzikich krajobrazów Syberii. Podczas swojej podróży odkrywa przy jeziorze Bajkał niewielką chatę czterdziestopięcioletniego mężczyzny, który proponuje jej schronienie. Yelizaveta decyduje się u niego chwilowo zostać, pod warunkiem, że nie będą ze sobą rozmawiać na temat przeszłości. Kobieta jednak szybko odkrywa, że Dragomir jest czarnoksiężnikiem i niespodziewania postanawia mu pomóc.


Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią Kwi 01 2016, 17:36, w całości zmieniany 4 razy
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   Czw Mar 31 2016, 22:55

Kuchnia wschodnia

Mówi się, że dzieli się na trzy najważniejsze etapy: staroruski, carski i radziecki, jednak współczesna kuchnia rosyjska umiejętnie splata je w jedną spójną całość. Innym źródłem nowych inspiracji było przyswajanie sobie elementów kuchni podbitych narodów. Zajęcie Kaukazu sprowadziło do Rosji na stałe szaszłyki, a Azji Środkowej dało popularne pielmieni, z kolei od Tatarów Krymskich przejęto słynne czebureki. Najwięksi kuchenni eksperci dopatrują się w niej niekiedy także wpływów francuskich­, polskich, litewskich czy nawet niemieckich, jednak to właśnie ogromne bogactwo warzyw i owoców, obfitość ryb słodkowodnych i morskich czy różnorodność dostępnych mięs przyczyniło się do charakterystycznego urozmaicenia tej sztuki kulinarnej.
Najbardziej znaną na świecie rosyjską potrawą jest niewątpliwie boeuf Strogonow, ale warto również wspomnieć o innych popularnych zupach w Rosji. Najczęściej są one gęste, bardzo wyraziste i tłuste, dlatego że popularnym zwyczajem jest dodawanie dużej ilości masła czy śmietany. Na uwagę zasługują nie tylko rossolnik czy słynna zupa rybna ucha, ale także klasyczna pochliopka dojrzewająca przez cały dzień niczym wino, szczi – kapuśniak ze słodkiej lub kiszonej kapusty, podawany z kaszą gryczaną, mięsem lub kulebiakiem, czy w końcu barszcz, którego odmian na terenie Rosji nie sposób policzyć. Na długo przed innymi Słowianie także szybko przyswoili sekret przygotowania ciasta drożdżowego, co zaowocowało bogactwem wypieków obecnych do dziś w różnorodnej kuchni rosyjskiej. Bliny, pierogi, pielmieny czy tradycyjne pieczywa o charakterze obwarzanków – suszki, baranki i bubliki.
Kuchnia rosyjska także słynie z kawioru – luksusowego artykułu spożywczego, z tradycji podawania zakąsek. Nie bez powodu jest to jeden z ulubionych przysmaków czarodziejów, szczególnie kawior biały, tak trudno dostępny dla mugoli, od którego od wielu wieków rozpoczyna się każdy uroczysty posiłek w szanowanej rodzinie. W kwestii deserów – do ulubionych deserów Rosjan bez wątpienia należą lody, które je się w Rosji przez niemal cały rok. Nawet podczas srogiej zimy można je kupić w małych kioskach u ulicznych sprzedawców w wielu miastach. Dużą popularnością cieszą się także szarlotki, nazywane w niektórych domach babkami jabłkowymi, kisiele owocowe podawane ze śmietanką oraz jabłka nadziewane orzechami i ryżem.
Głównym tradycyjnym napojem bezalkoholowym jest herbata, którą Rosjanie piją gorącą, najczęściej bez mleka, czasami posłodzoną i doprawioną do smaku konfiturą owocową, a także lekko musujący kwas chlebowy. Z kolei jeżeli chodzi o alkohol – nikogo nie dziwi, że to właśnie wódka jest najczęściej spożywanym napojem w Federacji Rosyjskiej. Aktualnie do najpopularniejszych z nich należą: Stolichnaya, Bieluga, Smirnoff i Rosyjski Standard, który został stworzony na życzenie cara Aleksandra III w 1894 roku.
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   

Powrót do góry Go down
 
Kompendium fabularne
Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1


Skocz do: